Natuurverhalen

Ik herinner me nog dat ik ooit moest bepalen of een stedelijk bedrijventerrein deel uitmaakte van het foerageergebied van een kerkuil. Dus daar zat ik: tussen stapels uilenbraakballen, gewapend met een pincet en mijn nieuwsgierigheid. 🧐 Na tientallen van die pluizige pakketjes uitgespit te hebben, kwam de waarheid boven tafel: mijn spooky friend (de kerkuil) […]

Tijdens mijn werk bij grootschalige bouwprojecten kwam ik ze regelmatig tegen: konijnenburchten. Ja, dat zijn die mysterieuze gaten waarin je laarzen soms spontaan verdwijnen. Opvallend genoeg zitten ze vaak pal naast wegen en spoorlijnen. Waarom? Simpel: konijnen zijn geen bouwvakkers, maar wel echte bodemkenners. Ze zoeken zachte, makkelijk te graven grond, precies het soort dat

Het begon als een klusje waarvoor je normaal geen koffie nodig hebt: een overgenomen onderzoek naar vleermuizen en gierzwaluwen van een ander adviesbureau. Ik was erbij als extra ondersteuning. Verwachting: nul spektakel. De eerdere rapporten zeiden immers al: “Hier geen gierzwaluwen, mevrouw.” Dus ik liep wat rond, keek naar de nokpannen en de kieren bij

Ik liep door het bos toen er plots een droog tok-tok-tok-tok! door de bomen galmde. Even dacht ik dat er een houthakker aan het werk was, of dat iemand zijn Black & Decker op standje turbo had gezet. Maar nee: het was een specht, druk bezig met zijn dagelijkse klus. Zijn geheim? Een schedel die

Ik was eigenlijk op zoek naar iets heel anders. Of laat ik het zo zeggen: alles was onderzocht en ik begeleidde het proces. En precies op dat moment, uit het niets, hoorde ik een scherp “tsie, tsie”. In een flits schoot een blauw-oranje torpedo langs me heen. Niet zo lang geleden werd de ijsvogel in

Ik blijf me erover verbazen dat er in de verspreidingsgegevens bijna geen waarnemingen van steenmarters in de bebouwde kom van Utrecht staan. Hallo?! Ze zijn er wél degelijk. Een paar jaar geleden zette ik een cameraval in een vergeten faunapassage aan de rand van de stad. Mijn allereerste opname? Een steenmarter die doodleuk pendelde tussen

Ooit, eigenwijs als altijd, ging ik als ecoloog op jacht naar een steenmarter. Niet met een net, hoor – maar gewoon met een cameravalletje, keurig opgesteld bij de enige ingang van een binnentuin in een Utrechtse randwijk. Ik dacht: “Binnen een paar nachten bewijs!” Bewijs kreeg ik. Alleen niet van een steenmarter. Wat ik wél

Ik zal het nóóit vergeten.Tijdens een quickscan belandde ik bij twee zielige, bijna uitgedroogde plassen, verstopt in de schaduw, ingeklemd tussen geluidschermen van een spoorlijn en de snelweg. Een plek waar je eerder een verloren koffertje zou verwachten dan zeldzame amfibieën. Volgens de boeken was dit allesbehalve ‘topkikker-territorium’, dus ik verwachtte écht niks.Ik dacht: “Laat

🦉 Van hooizolder naar inkpijp: De Pijpuil van Maarssen! Jaren geleden was ik, avonturier van het ecologisch onderzoek, op missie op een bedrijventerrein in Maarssen. Mijn doel? Een kerkuil vinden die zich gedroeg als een doorsnee uil. Maar nee, deze vogel was allesbehalve doorsnee. Hij bleef onvindbaar. Na dagen zoeken had ik dé ingeving: een

🐝 De zoemende nomade – geen bouwvergunning nodig Geen bijenhotel. Geen zwerm. Geen koningin met kroon of hofhouding. De graafbij doet alles zelf. Ze is haar eigen majesteit – een solistische vakvrouw met modder aan haar pootjes en een missie: graven. In bermen, akkerranden, zandige dijkjes of dat kale hoekje achter je schuur zoekt ze