Natuurverhalen

Daar zit je dan, een ecologisch werkprotocol op te stellen, terwijl de stadsduif zich nergens iets van aantrekt. Broedseizoen? Dat verzinnen mensen. Deze stadsvogel broedt wanneer het hem uitkomt, ook midden in de winter boven een drukke winkelstraat. Slim, taai en ecologisch gezien een bijzonder succesverhaal. Toch noemen we hem vaak een plaag. Juist daarom […]

Als ecoloog met een hart voor natuurinclusiviteit en klimaatadaptatie ben ik altijd op zoek naar de ‘vergeten helden’ van ons ecosysteem om in de schijnwerpers te zetten. De ster van mijn nieuwste natuurverhaal vond ik niet in een beleidsstuk, maar gewoon langs een veld. Toen ik recentelijk langs een weiland vol koeienmest liep, moest ik

Ik herinner me nog dat ik ooit moest bepalen of een stedelijk bedrijventerrein deel uitmaakte van het foerageergebied van een kerkuil. Dus daar zat ik: tussen stapels uilenbraakballen, gewapend met een pincet en mijn nieuwsgierigheid. 🧐 Na tientallen van die pluizige pakketjes uitgespit te hebben, kwam de waarheid boven tafel: mijn spooky friend (de kerkuil)

Tijdens mijn werk bij grootschalige bouwprojecten kwam ik ze regelmatig tegen: konijnenburchten. Ja, dat zijn die mysterieuze gaten waarin je laarzen soms spontaan verdwijnen. Opvallend genoeg zitten ze vaak pal naast wegen en spoorlijnen. Waarom? Simpel: konijnen zijn geen bouwvakkers, maar wel echte bodemkenners. Ze zoeken zachte, makkelijk te graven grond, precies het soort dat

Het begon als een klusje waarvoor je normaal geen koffie nodig hebt: een overgenomen onderzoek naar vleermuizen en gierzwaluwen van een ander adviesbureau. Ik was erbij als extra ondersteuning. Verwachting: nul spektakel. De eerdere rapporten zeiden immers al: “Hier geen gierzwaluwen, mevrouw.” Dus ik liep wat rond, keek naar de nokpannen en de kieren bij

Ik liep door het bos toen er plots een droog tok-tok-tok-tok! door de bomen galmde. Even dacht ik dat er een houthakker aan het werk was, of dat iemand zijn Black & Decker op standje turbo had gezet. Maar nee: het was een specht, druk bezig met zijn dagelijkse klus. Zijn geheim? Een schedel die

Ik was eigenlijk op zoek naar iets heel anders. Of laat ik het zo zeggen: alles was onderzocht en ik begeleidde het proces. En precies op dat moment, uit het niets, hoorde ik een scherp “tsie, tsie”. In een flits schoot een blauw-oranje torpedo langs me heen. Niet zo lang geleden werd de ijsvogel in

Ik blijf me erover verbazen dat er in de verspreidingsgegevens bijna geen waarnemingen van steenmarters in de bebouwde kom van Utrecht staan. Hallo?! Ze zijn er wél degelijk. Een paar jaar geleden zette ik een cameraval in een vergeten faunapassage aan de rand van de stad. Mijn allereerste opname? Een steenmarter die doodleuk pendelde tussen

Ooit, eigenwijs als altijd, ging ik als ecoloog op jacht naar een steenmarter. Niet met een net, hoor – maar gewoon met een cameravalletje, keurig opgesteld bij de enige ingang van een binnentuin in een Utrechtse randwijk. Ik dacht: “Binnen een paar nachten bewijs!” Bewijs kreeg ik. Alleen niet van een steenmarter. Wat ik wél

Ik zal het nóóit vergeten.Tijdens een quickscan belandde ik bij twee zielige, bijna uitgedroogde plassen, verstopt in de schaduw, ingeklemd tussen geluidschermen van een spoorlijn en de snelweg. Een plek waar je eerder een verloren koffertje zou verwachten dan zeldzame amfibieën. Volgens de boeken was dit allesbehalve ‘topkikker-territorium’, dus ik verwachtte écht niks.Ik dacht: “Laat